دست من نبود

پیراهنت شکافت

نگاهم را دوختم

وصله ی تنم نشدی.

تو زندگی می خواستی

من خاک گرفته بودم

زبان تو تر بود و

پلک های من گلی می شد.

نگاهم کدر بود و تو بودی

اما دور

 دورتر از دستانم

لبم.

از زور زنده بودن

پیراهنت می شکافت

پستان هایت می شکفت

اما من خاک گرفته بودم

زنده نبودم

دست من نبود.